Anadolu kulüplerinin maddi açıdan kötü günler geçirmesi ve İstanbul kulüplerinin borç batağında olması, Türk futbolunun neden gerilediğini, hatta batmaya doğru sürüklendiğini akıllara getiriyor. Peki, Türk futbolu neden bu hale geldi?
Aslında sorumuzun cevabı çok basit: Yetersiz tesisleşme, altyapıya gerekli önemin verilmemesi, borç içinde olan kulüplerin sanki milyon euroları varmış gibi harcama yapması, sezon içerisinde sayısız teknik direktör değişimi, liyakatsiz ve eğitimsiz yöneticiler… Bu liste saymakla bitmez.
Örnekler üzerinden gitmek gerekirse, Fenerbahçe Kulübü’nü ele alabiliriz. Borcu bir hayli yüksek olan Fenerbahçe, teknik direktörlük görevine dünyaca ünlü Jose Mourinho’yu getirdi. Peki, sonuç? Sonuç ortada. Fenerbahçe bu harcamalara rağmen ligde şampiyon olamadı ve Avrupa’da başarılı sonuçlar elde edemedi. Ligde kendisinden katbekat daha düşük bütçeli takımlara puan kaybetti.
Burada taraftarların sosyal medyadaki etkisini de hafife almamak gerekir. Örneğin, bir kulüp bir futbolcu ile görüşme yaparken menajerlerin araya girip bu görüşmeyi sosyal medyada haber haline getirip paylaştırması, taraftarların yönetimi baskı altına almasını sağlıyor; ayrıca o oyuncunun maliyetini de artırıyor.
Gelelim tesisleşme ve stadyum sorununa… Stadyumların yetersiz olması, kulüpleri ve taraftarları maddi açıdan zor duruma sokan bir diğer sebep. Örneğin, geçtiğimiz sezonlarda Trendyol Süper Lig ve Trendyol 1. Lig’de yer alan Fatih Karagümrük takımının, Vefa Stadyumu yerine Atatürk Olimpiyat Stadyumu’nda oynaması buna verilebilecek net bir örnektir. Tesis sorunu ise ayrıca konuşulması gereken bir konu. Bir futbolcuya verilecek milyonlar, tesis için harcansa hem ülkemizden yerli futbolcular çıkar hem de kulüplerin kasası dolmuş olur. Ancak kulüplerimiz bu yolu seçmek yerine, kolaya kaçarak futbolcu ithal ediyor. Bunun da en büyük nedeni kulüplerimizin çoğunun şirket statüsünde olmaması yani dernek statüsünde olması. Kim neden koltuğunu kaybetmek istesin ki? Tabii ki bazı kulüpleri de atlamamak gerekir. Örneğin,
Göztepe’nin yabancı bir şirkete satılmasının ardından altyapıya verilen önem arttı. Başka ülkelerden maliyeti düşük oyuncular bulup bunları vitrine çıkararak satmaları, Türk futbolu adına umut verici bir gelişme. Aynı şekilde, Alanyaspor’un bu sezon yaptığı transferlere baktığımızda, alt liglerde mücadele eden yerli futbolculara yöneldiğini görüyoruz.
Bu oyuncuların maliyeti de diğer transferlere göre daha düşük. Geçtiğimiz sezon her ne kadar Bodrum FK de benzer bir politika izlemeye çalışsa da transfer ettiği oyunculara lig içerisinde yeterince süre vermemişti.
Bir diğer konu ise Anadolu kulüpleri. Aslına bakarsak en büyük sorun, futbolun Anadolu’ya yeterince yayılmaması ve taraftarların kendi şehirlerinin kulüplerine sahip çıkmaması. Örneğin,
Almanya Kupası’nda dünya devi Bayern Münih, amatör lig seviyesindeki kulüplerin bile deplasmanlarına gidebiliyor. Bu durum, o şehirlerde yaşayan insanları ister istemez etkiliyor; hem futbolcular hem de halk için büyük bir motivasyon kaynağı oluyor. Böylece şehrin futbola olan ilgisi giderek artıyor.
Ülkemize geri dönelim. Manisaspor, Mersin İdman Yurdu, Gaziantepspor, Bucaspor, Malatyaspor, Eskişehirspor ve Akhisarspor… Ülkemizin bu güzide kulüpleri neden battı?
Cevap yine aynı: yetersiz tesisleşme, altyapıya yeterince önem verilmemesi ve en önemlisi, eğitimsiz yöneticiler. Çoğu kulüp başkanı, futbol ile hiçbir ilgisi olmamasına rağmen maddi durumu iyi olduğu için ve kitlelere en kolay ulaşabileceği alan futbol olduğu için göreve geliyor. Bu da kulüplerimizin batış sürecini hızlandıran en büyük etkenlerden biri haline geliyor.
Yine Almanya örneği üzerinden gidersek; Almanya’da antrenörlük lisans eğitimi aylarca süren, ciddi bir bilgi ve birikim gerektiren bir süreçtir. Ancak ülkemizde ne yazık ki bu eğitim, torpil ve benzeri yollarla birkaç haftada tamamlanabildiği iddia edilmekte…
Kısacası, yazımda da belirttiğim gibi bu yapısal sorunlar çözülmeden Türk futbolu asla düzelmez; aksine, bataklığa doğru hızla sürüklenmeye devam eder.
