Evil Dead Burn: Korkunun ateşi yükseliyor ama Raimi’nin gölgesi hâlâ sahnede
Korku sinemasında bazı seriler vardır; her yeni film yalnızca bir devam halkası değil, aynı zamanda geçmişle hesaplaşmadır. Evil Dead Burn de tam olarak böyle bir noktada duruyor. Sam Raimi’nin 1981’de düşük bütçeyle başlattığı, zamanla kanlı, çılgın ve kendine has mizahıyla kültleşen Evil Dead evreni, bu kez Fransız yönetmen Sébastien Vaniček tarafından yeniden ateşe veriliyor.
Ancak mesele yalnızca “daha çok kan, daha sert sahne, daha vahşi ölüm” değil. Yeni filmin etrafındaki ilk eleştiriler, Evil Dead Burnün seriyi daha acımasız, daha karanlık ve daha fiziksel bir noktaya taşıdığını gösteriyor. Fakat aynı eleştiriler başka bir soruyu da beraberinde getiriyor: Bir Evil Dead filmi, Raimi’nin o şeytani oyunbazlığını kaybettiğinde hâlâ aynı ruhu taşıyabilir mi?
Filmin merkezinde, eşini kaybettikten sonra kayınpederinin orman içindeki ıssız evine giden Alice yer alıyor. Yas, aile gerilimi ve bastırılmış travmalarla başlayan hikâye, kısa sürede şeytani güçlerin aile üyelerini birer birer ele geçirdiği kanlı bir hayatta kalma kabusuna dönüşüyor. Bu yönüyle film, klasik “lanetli ev” formülünü kullanıyor; fakat onu aile içi şiddet, toksik ilişki ve suskunlukla büyüyen travmalar üzerinden daha karanlık bir zemine oturtmaya çalışıyor.
Başroldeki Souheila Yacoub, Alice karakterine yalnızca kurban konumu değil, fiziksel ve duygusal direnç de kazandıran bir merkez sunuyor. Yacoub’un performansı, filmin en önemli dayanaklarından biri olarak öne çıkıyor. Çünkü Evil Dead Burn, seyirciyi yalnızca iblislerle değil, Alice’in geçmişinden taşan karanlıkla da yüzleştirmek istiyor.
Sébastien Vaniček’in yönetmenliği burada iki ayrı çizgide okunabilir. Bir yandan film, Evil Dead markasının beklediği vahşeti fazlasıyla veriyor. Beden parçalanmaları, gündelik nesnelerin ölüm aracına dönüşmesi, dar mekânda yükselen panik ve grotesk şiddet, serinin kanlı geleneğini sürdürüyor. Diğer yandan bu sertlik, bazı eleştirmenlere göre filmin en büyük gücü olduğu kadar en büyük zaafı da olabilir. Çünkü vahşet sürekli yükseldiğinde, korku bazen etki alanını kaybedip yalnızca dayanıklılık testine dönüşebiliyor.
Asıl kritik nokta da burada başlıyor. Evil Dead, tarihsel olarak yalnızca kanlı olduğu için kültleşmedi. Sam Raimi’nin filmlerinde vahşet kadar ritim, kara mizah, delilik ve neredeyse çizgi film hızında işleyen bir sinema enerjisi vardı. Kamera bir tehdit gibi koşar, korku ile komedi birbirinin içine geçer, seyirci hem irkilir hem de bu çılgınlığın farkında olarak gülümserdi. Evil Dead Burn ise ilk yorumlara göre bu mirasın özellikle “oyunbaz” tarafını daha geri planda bırakıyor.
Bu tercih filmi daha ciddi, daha kasvetli ve daha saldırgan yapıyor. Fakat aynı zamanda onu tartışmalı kılıyor. Çünkü serinin ruhunu sevenler için Evil Dead yalnızca kötücül güçlerin bedene saldırması değil; sinemanın da seyirciye saldırmasıydı. Vaniček bu saldırıyı daha gerçekçi, daha bedensel ve daha acı verici bir noktaya çekiyor. Fakat Raimi’nin o yaramaz, muzır ve zaman zaman absürt enerjisi geri çekildiğinde, geriye çok iyi çekilmiş ama daha tek renkli bir vahşet gösterisi kalma riski doğuyor.
Yine de Evil Dead Burnü basit bir devam filmi gibi görmek haksızlık olur. Vaniček, önceki filmi Vermin / Haşaratta gösterdiği fiziksel korku duygusunu burada daha büyük bir prodüksiyon içinde deniyor. Film, özellikle pratik efektlere yaslanan makyaj tasarımı, dar alan gerilimi ve saldırgan kamera diliyle korku türünün güncel eğilimleri içinde kendine güçlü bir yer açıyor. Korkunun sterilleştiği, dijital efektlerin çoğu zaman tehdidi hafiflettiği bir dönemde, bu kadar bedensel ve kirli bir korku dili kurması önemli.
Ancak filmin aile içi şiddet ve travma meselesini ne kadar derinlikli işlediği tartışmaya açık. İlk eleştirilerde olumlu bakanlar, bu tematik arka planın vahşete anlam kattığını savunuyor. Daha sert yaklaşanlar ise filmin bu meseleyi derinleştirmek yerine kanlı sahneleri meşrulaştıran bir dramatik zemin olarak kullandığını düşünüyor. Bu ayrım önemli; çünkü korku sinemasında toplumsal veya psikolojik travmayı kullanmak, yalnızca konuyu hikâyeye yerleştirmekle değil, onu gerçekten işleyebilmekle değer kazanır.
Bu noktada Evil Dead Burn, başarılı olduğu kadar problemli de görünüyor. Bir yanda serinin yeni dönemine güçlü bir enerji taşıyan, sınırları zorlayan, seyirciyi rahatsız etmeyi hedefleyen bir korku filmi var. Diğer yanda ise “daha sert olmak” ile “daha iyi olmak” arasındaki farkı zaman zaman bulanıklaştıran bir anlatı duruyor.
Filmin en güçlü tarafı, Evil Dead evrenini müze parçasına çevirmemesi. Necronomicon, Kandarian kötülüğü ve şeytani ele geçirilme gibi tanıdık unsurlar, yalnızca nostaljik süsler olarak değil, yeni bir aile kabusunun içine yerleştiriliyor. Fakat filmin en zayıf tarafı da yine burada beliriyor: Bu mirası devralırken, Raimi’nin benzersiz tonunu tam olarak ikame edecek yeni bir sinemasal kişilik oluşturmak kolay değil.
Evil Dead Burn, muhtemelen korku hayranlarını ikiye bölecek filmlerden biri olacak. Aşırı şiddeti, sert atmosferi ve fiziksel korku anlayışıyla tür meraklılarını tatmin edebilir. Fakat Evil Dead’i yalnızca kanlı değil, aynı zamanda delice eğlenceli bir seri olarak sevenler için film fazla ağır, fazla karanlık ve yer yer fazla tek yönlü gelebilir.
Sonuçta Sébastien Vaniček, kült seriye saygı duruşunda bulunurken onu daha vahşi bir alana taşıyor. Bu cesur bir tercih. Ama her cesur tercih gibi bedeli var. Evil Dead Burn, korkunun ateşini yükseltiyor; fakat o ateşin içinde Sam Raimi’nin eski çılgın kahkahasını duymak artık daha zor.
Bu yüzden film için en doğru cümle belki de şu: Evil Dead Burn, serinin kanını tazeliyor; ama ruhunu tamamen diriltip diriltemediği hâlâ tartışmalı.
