Jean Stewart, 80’li yaşlarının başında vücudunun giderek zayıfladığını hissetmeye başladığında, bunu kabullenmek yerine harekete geçmeyi seçti. 81 yaşında bir CrossFit salonunun kapısını çaldı. Bugün 96 yaşında olan Stewart, hâlâ düzenli olarak antrenman yapıyor; şınav çekiyor, kettlebell squat yapıyor ve ağırlık yüklü kızak iterek gücünü koruyor.
“Benden 30 yaş küçük insanların pes ettiğini görüyorum,” diyen Stewart, bu yaklaşımı hiçbir zaman benimsemediğini söylüyor. “Ben kendi işlerimi kendim yapabilmek istiyorum.”
Gençliğinde oldukça aktif bir hayat süren Stewart; okul yıllarında hokey ve softbol oynadı, uzun yıllar Kız İzciler’de görev aldı. Ancak yaş ilerledikçe günlük işler zorlaşmaya başladı. En basit şeyler bile gözünde büyüyordu. “Güllerimi budayacak gücüm kalmamıştı,” diye anlatıyor.
Asıl canını sıkan ise çevresindekilerin onu yetersiz görmesi oldu. 81 yaşındayken yerel bir CrossFit salonu hakkında okuduğu bir yazı, hayatında yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Yardım istemek için gittiği spor salonunda, eğitmen Cheryl Cohen ile yıllar sürecek bir çalışma süreci başladı. O dönemde Stewart, salondaki 60 yaş üstü tek kişiydi. Bugün ise aynı salon, yaşlı bireylerin bağımsız kalmasına yardımcı olan özel dersler veriyor.
İlk antrenman gününde hem heyecanlı hem de tedirgindi. Program, yerden kalkıp oturma, kısa mesafede ağırlıkla yürüme gibi günlük yaşamı kolaylaştıracak hareketlere odaklanıyordu. Başlangıçta 4 kiloluk kettlebell’lerle yapılan egzersizler, zamanla kademeli olarak ağırlaştı.
Kısa süre içinde tam şınav çekmeye başladı ve kendisinden 10 yaş küçük kadınlarla aynı tempoyu yakaladı. Plank pozisyonunda dakikalarca kalabiliyor, 83 yaşına geldiğinde ise 70 kilo kaldırabiliyordu. “Ağırlığın bu kadar fazla olduğuna inanamadım,” diyor. “Hafif olduğunu sanıyordum.”
90’lı yaşlara gelindiğinde ise ciddi sağlık sorunları süreci sekteye uğrattı. MRSA enfeksiyonu, ağır bir trafik kazası ve ardından yaşanan düşmeler… Ayaklarında his kaybı oluştu, aylarca rehabilitasyon gördü. 91 yaşında kırık kalça nedeniyle ameliyat olmak zorunda kaldı. Buna rağmen egzersizi bırakmadı. “Gücümü tekrar kazandım,” diyor. Onu ayakta tutan şey sorulduğunda ise tek kelimeyle cevap veriyor: “İnat.”
Bugün omurilik daralması nedeniyle ağır kaldırmasa da haftada iki gün antrenman yapmayı sürdürüyor. Programında yüksekten şınav, kettlebell squat ve ağırlık yüklü kızak itme gibi hareketler var. Eğitmeni, bir markette ağır bir kedi kumu kovasını tek başına taşıdığı anı gülerek anlatıyor: “Görevliler yardım teklif ediyor, o ise ‘Hayır’ deyip yoluna devam ediyor.”
Stewart artık rahatça yere eğilebiliyor, sandalyeden zorlanmadan kalkabiliyor ve düşmesi hâlinde kendi başına ayağa kalkabilecek güce sahip. “Güç antrenmanı yapmasaydım bugün hayatta olmazdım,” diyor. Yaşları nedeniyle spora başlamaktan çekinen arkadaşlarını cesaretlendirmeyi ise kendine görev edinmiş durumda. Gençlere verdiği tavsiye ise oldukça net:
“Zaman ayırın. Daha uzun ve sağlıklı yaşamak için ne gerekiyorsa yapın.”
