Sokakların tadı yok! Ankara’da doğdum ve büyüdüm. Denizimiz yoktu ama keyfimiz yerindeydi! “Memur Şehri” idi adı dillerde. Zevkler, mütevazı gibi görünse de her zaman sofistike idi. Ünlü sokaklarımız ve parklarımız, neşeliydi her daim.
O parklardan birinin, kuğuları meşhurdu. Hala da öyle. Geçtiğimiz günlerde, bebek kuğularıyla gündem oldu yine. Bir ülkenin sokağı çok şey söyler. Sokağın yemeği vardır. Sokakta değil de, restoranda yeseniz, o lezzeti vermez. Müzisyeni vardır. Kulak verirsiniz ve neşeyle yürürsünüz; ve tabii, sokağın hayvanları vardır. İsimleri vardır onların. Ahalinin parçasıdırlar! Köşeleri ve yemekten payları sabittir! İnsanın, şehirdeki aidiyet hissi sokaktadır.
Türkler, hayvanlarla beraber yükselmiş bir millettir. Atlar, kurtlar, köpekler, kediler, arılar ve niceleri. Varoluşumuzun efsanelerine bakın. Asena’dır baş kahraman: yol gösteren dişi kurt! Sivas’ta Kangalımız, Van’da kedimiz, Urfa’da balığımız, Marmaris’te ise, çam balının özünü üreten basra böceğimiz, dünya değeridir. Çoban köpeklerimiz yadigardır!
İnsanlık tarihinin neolitik devrimi veya tarım devriminin ilk izleri, Anadolu’da çıkar karşınıza. Ben, ekonomi okurken, Çatalhöyük’ten eskisi keşfedilmemişti. Şimdi, Göbeklitepe’yi, heyecan içerisinde ziyaret edebiliyoruz. Tüm bu tarım ve aslında ekonomi tarihi, evcilleştirdiğimiz hayvanlarla da şekillenir. Sözün özü, hayvanlarımız, atalarımızın can dostu idi ve birlikte var olup, ürettiler. Ekonomik devrimler yarattılar. Kuşaklardan kuşaklara bilgi aktarmakta eksiğimiz çok! Ülkemizin öz değerlerini, karış karış toprağını ve tarihini, sahip çıkma misyonu ile öğretmiyoruz!
Ekonomi tarihine döneyim; Tarım devriminin bir aşamasında, şehir devletlerine ve bugünlere evrildik. Kentleşme sancılarımız hala çok şiddetli. Tarım ve hayvancılığımızda da büyük sıkıntılar var. O da derin bir konu. Başka yazılara bırakayım!
Hayvanlar, şehir hayatının içerisinde, sahipsizleşti. Gerek de kalmadı onlara. Yalnızlığa ve çaresizliğe itildiler. Doğal ortamlarında, doğal bir nüfus kontrolü olurdu muhakkak. Şehir hayatında, o denge de bozuldu. Her yıl binlercesi doğuyor, binlercesi korkunç şekilde can veriyor. Trafik, zulüm, açlıktan vahşileşmiş diğer hayvanlar! Hastalıklar yapışıyor yakalarına, yayılıyor bir türden diğerine bazen.
Şehir hayatında, hayvanlara dair tüm sorunların, sorumlusu bizleriz. Çözmek de bize düşer. Onların yaşam haklarını savunmak için, fanatik bir hayvan dostu olmaya gerek yok! İnsan olmak yeter! On yıllardır, hayvanlara dair politikalar üretmek üzere oluşturulmuş bürokratik yapılar ve belediyeler üzerlerine düşenleri yapmadıkları için, bugün sokakta yaşayan hayvanların hali içler acısı. Zaman zaman insan yaşamı için tehdit de oluşturuyorlar. Peki, siyasetin buna bulduğu çözüm ne? Yok etmeyi de içeren mevzuat! Hadi ordan!!! Veteriner eliyle, zulüm yapmaya niyetlenmeden önce; büyük bir sokak seferberliği başlatıp, veteriner eliyle, tedavi ve kısırlaştırmayı denediniz de olmadı mı ki, zulüm yasası için kolları sıvadınız! Hayvanlarla var olmuş bir Millete yakışan bu mudur? Yasaya muhalefet edenlere de şunu söyleyeyim. Muhalefet, tembellikle olmaz! Meclis”te oturmayın! Kısırlaştırma, aşılama, bakım ve daha iyi barınaklar için proje üretin.
Hayvanlara dair işler, masa başında ve lafla yürütülemez. Çözüm sokaktadır. Çözüm, işbirliği içerisinde, aşılama, kısırlaştırma, sahiplendirme ve pozitif düşüncededir. Ölüm demeyin! Yaşatmak deyin!
Tüm canlara ve yaşama haklarına saygıyla.